2015-9-26

 

VANDENESSE

 

Boven op een berg ligt de kasteelburcht Chateauneuf. Na Pouilly-en-Auxois op weg naar het zuiden rijd of vaar je op de autoroute du soleil of het kanaal van Bourgondie hier kilometers lang omheen. Het kanaal en de autoroute komen hier heel dichtbij elkaar. Aan de voet van de berg ligt Vandenesse. Vier jaar geleden maakte Elsbeth een tekening van het uitzicht op Chateauneuf. Nu keek ze de andere kant op. Rondom de hoge kerk is een wirwar van veelkleurige daken, dat inspireerde haar tot het maken van dit schilderijtje. Het dorp zelf heeft geen winkels, maar wel een Bar-restaurant en een Auberge. In beide kun je voor rond de 13 euro prima lunchen. Misschien een idee voor "Even weg van de snelweg"? Op weg naar het zuiden met de auto?

STERRENMAALTIJD

Mark en Lydia kwamen langs op terugreis naar Nederland en belden onderweg op, "waar zitten jullie? Als het uitkomt komen we graag langs en trakteren jullie op een etentje". Wij lagen in La Bussière-sur-Ouche, een klein dorp met 150 inwoners met maar één restaurant.
Maar wél één met een Michelinster, Abbaye de la Bussière en vlakbij de boot gelegen. Dat was geen bezwaar zei Lydia. Hadden wij even geluk! Alleen was er een groot hoog hek voor de ingang dat steeds gesloten was als wij langskwamen. Zag er allemaal niet erg gastvrij uit. Ik vroeg, of ze een krop sla konden scoren, dan kon ik in uiterste geval zelf een sterrendiner maken. Gelukkig was er geen sla te krijgen, maar was de beroemde confisier Zurcher op zondag in Montreux wel open. Zij brachten overheerlijke hartige canapé's mee en zo maakten we onze eigen sterrenmaaltijd. De volgende dag liepen we langs de muren van de abdij voor een bezoek aan de kerk. Elsbeth en Lydia zagen een deurtje uitsluitend voor leveranciers open staan en waren niet te beroerd om een kijkje in de tuin en het restaurant te nemen. Het bleek een park te zijn van 7 hectare met rondom apart staande gebouwen. Een Relais&Chateau met in de bijgebouwen 18 kamers en suites, alle met uitzicht op het park met vijver. En in het hoofdgebouw het sterrenrestaurant dat inderdaad op zondagavond toch open was. Wij vertelden dat wij van plan waren er de vorige avond te eten, maar steeds voor een gesloten hek stonden. Tja ,dan hadden wij maar met onze auto voor het hek moeten komen dan werd het automatisch geopend. Op wandelaars en bootjesmensen wordt niet gerekend!

DE SANDWICH

Met de Engelsman maakten wij ons op voor een stevige sluizentocht. Op een verlaten boot met Belgische vlag verscheen de volgende ochtend de Franse eigenaar (boot wel met een Belgische vlag, dan hoef je geen belasting te betalen). Ik vertrek om 9 uur, deelde hij mee, zonder iets daarvoor afgesproken te hebben. Ik vertelde dat er al twee boten die tijd die kant opgingen. Hij belde een kwartier lang met de VNF en de sluismeester en kreeg het voor elkaar om met zijn drieën te sluizen. Met boten van ruim 11 meter lang en 2x ruim 12 meter lang in een sluis met de gebruikelijke drempel achterin en max 38 meter lang is het passen en meten. En in elke sluis in Frankrijk liggen de bolders op een andere plaats als extra moeilijkheidsfactor. Ik sprak met de Engelsman af dat als hij eerst de sluis in ging ik er voor zou zorgen dat ik de laatste was en de Fransman in de 'sandwich' zat. Tot de middagpauze deden wij met zijn drieën 13 sluizen in 3 uur. De Fransman, een onhandige kapitein en met een nerveuze matroos aan boord, haakte in de middagpauze af, het was hem en haar véél te vermoeiend. De Engelsman zo bleek later was een oud rugbyer uit Wales,die zelf in zijn garage zijn boot gebouwd had en over zee naar Europa gevaren. Met hem ging het sluizen snel en samen deden wij die middag in 3 uur 21 sluizen. Toen hadden wij er ook genoeg van. Voor de volgende dag bleven er nog een tiental sluizen over. Vóór de lunch kwamen wij aan in Venarey, de sluiting ontkomen. In een veel rustiger tempo konden wij onze tocht op het kanaal van Bourgondië afmaken.